Οι υπεράκτιες εταιρείες δεν χρησιμοποιούνται συνήθως από σκοτεινούς χαρακτήρες;

Αυτό είναι ένας μύθος. Αυτός ο μύθος διατηρείται από τις αναποτελεσματικές κυβερνήσεις των μεγάλων χωρών, οι οποίες θέλουν να διατηρήσουν τις ακριβές συνήθειες τους και την παγκόσμια κυριαρχία τους απλά εκφοβίζοντας τον υπόλοιπο κόσμο.

Η αλήθεια είναι ότι υπάρχει ανταγωνισμός μεταξύ των χωρών για την προσέλκυση επιχειρήσεων, χρημάτων και ταλέντων. Μέρος αυτού του ανταγωνισμού είναι ο φόρος. Ωστόσο, υπάρχουν κάποιες εθνικές κυβερνήσεις που πιστεύουν ότι έχουν το ηθικό δικαίωμα να φορολογούν τους πολίτες τους μέχρι θανάτου και πως ο υπόλοιπος κόσμος οφείλει να ακολουθήσει – ή αλλιώς …

Οι παράκτιοι φορολογικοί παράδεισοι εδώ και δεκαετίες αποτελούσαν στόχο των εκστρατειών εκβιασμού από τις ισχυρές χώρες υψηλού φόρου. Πολλές κυβερνήσεις υψηλού φόρου θα ήθελαν οι πολίτες τους να πιστεύουν ότι οι υπεράκτιες εταιρείες χρησιμοποιούνται μόνο από τρομοκράτες και απατεώνες. Και, από διεφθαρμένους πολιτικούς, επίσης … αλλά αυτός είναι πάντα ο γείτονας. Ναι, είναι εν μέρει αλήθεια. Είναι περίπου 0,01% αλήθεια.

Κάθε διεθνής πάροχος τραπεζικών ή εταιρικών υπηρεσιών θα σας πει ότι η συντριπτική πλειοψηφία όλων των συναλλαγών που διεξάγονται μέσω διεθνών εταιρειών είναι απολύτως νόμιμη. Και έτσι είναι – το εμπόριο, τις επιχειρήσεις, τις υπηρεσίες, τη χρηματοδότηση.

Επιπρόσθετα. Τα διεθνή χρηματοπιστωτικά κέντρα – όπως η Κύπρος – τυγχάνουν στην πραγματικότητα πολύ καλύτερης διαχείρισης, είναι πολύ καλύτερα εποπτευόμενα και διαθέτουν πολύ καλυτέρα συστήματα ανίχνευσης και πρόληψης του εγκλήματος από πολλά από τα μεγάλα και με υψηλούς φόρους, κράτη. Δεν είναι περίεργο, μερικά από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες στην πρόσφατη ιστορία έγιναν σε φαινομενικά αξιόπιστες χώρες «του προηγμένου κόσμου» και όχι σε φορολογικούς παραδείσους.

Τα μεγάλα κράτη, που είναι αρκετά πρόθυμα στο να επικρίνουν τα διεθνή χρηματοοικονομικά κέντρα, δεν πράττουν καθόλου καλύτερα. Αλλά και πάλι, αυτή είναι μια παλιά ιστορία.